Michel Pol 1962-2009

Bestuurslid Vereniging Bewoners Provenierssingel 

Toen ik in 1998 lid werd van het bestuur van de Vereniging Bewoners Provenierssingel was Michel al, in een andere samenstelling van dat bestuur, meer dan drie jaar actief voor de singel. Hij is daarmee op dit moment het langst zittende bestuurslid en heeft in de afgelopen jaren allerlei medebestuursleden voor korte of lange tijd naast zich gehad. In feite was Michel degene die in het singelbestuur voor de continuïteit in de afgelopen jaren zorgde.

Vanaf het moment dat ik met hem samenwerkte en we elkaar minstens een maal in de maand, maar meestal vaker, troffen, heb ik altijd in hem bewonderd dat hij met iedereen overweg kon. Dat kwam omdat iedereen hem zag als iemand die altijd bereid was bij te springen en om werk te verrichten. Michel was een ‘doener’. Juist die maandelijks vergaderingen waren niet zijn eerste voorkeur. Maar als er uit de vergaderingen activiteiten voortvloeiden dan was hij er altijd bij. Ik kan me eigenlijk geen activiteit van de vereniging herinneren waar hij niet bij was.

Allereerst natuurlijk ‘het groen’ op de singels. De zogenaamde groendagen, waarbij de bewoners een deel van het groen onderhouden, waren Michels activiteiten waarbij hij vaak als ‘werkverdeler’ op trad. Zijn contacten met de deelgemeente vloeiden daar uit voort en regelmatig maakte hij een inspectieronde met de ambtenaren om ze te wijzen op gebreken of op plekken die om nader onderhoud vroegen.

Meer dan tien keer was hij betrokken bij de organisatie van de Raamkunstmanifestaties. Ook hier was hij weer in zijn element: het illegaal aftappen van stroom uit de lantarenpalen, het vervoer van de kunststukken, maar ook banken sjouwen, spandoeken en lampjes ophangen en eigenlijk alles wat er nodig is om zo’n manifestatie tot een succes te maken. En dan zeker als er ook nog een barbecue of anderszins een feest aan verbonden was.

Het eendenhuis in het midden van de singel had zijn bijzondere aandacht. Hij was in zijn element als hij met lieslaarzen aan de singel in kon om het bouwwerkje recht te trekken of te repareren.

Eenmaal zorgde Michel voor een oudejaarsfeestje in de open lucht aan de singel met oliebollen, champagne en vuurwerk.

Door zijn technisch inzicht en deskundigheid sprak het vanzelf dat hij het aanspreekpunt werd voor bewoners met funderingsproblemen. En toen het niet mogelijk bleek om voldoende bewoners op een lijn te krijgen, heeft hij er in ieder geval voor gezorgd dat zijn eigen huis een grondige renovatie en uitbreiding kreeg.

Zelfs, en dat tekent zijn bereidheid alles aan te pakken, is hij nog enige tijd penningmeester geweest. Maar hij was blij dat daar op een gegeven moment een ander voor gevonden werd. Zoals gezegd, vergaderingen waren niet zijn grootste hobby, maar achter de pc de Proveniersbode in elkaar zetten was iets dat hij de laatste jaren er graag en tot tevredenheid van ieder, bij deed. En voor de verspreiding werd vaak een beroep gedaan op zijn kinderen, Felix en Leandra.

Uiteraard hoorden we van de trotse vader over hen in de marges van de vergaderingen verhalen. Hoe het op school ging. En hoe hij in de vakanties er op uit trok. 

Vandaag een week geleden waren we met ons bestuur voor het laatst op bezoek. En al was Michel al verzwakt, ook toen ging het gesprek over de singel, wat er allemaal nog zou moeten gebeuren. En hoe hij daar over dacht. Hij bleef geïnteresseerd en we hebben nog gelachen. Het was een emotioneel moment, maar we zijn blij dat we deze laatste gelegenheid nog gehad hebben. En dat we van die gelegenheid nog gebruik hebben kunnen maken om hem onze grote dankbaarheid te tonen voor alles wat hij voor de singel gedaan heeft en misschien nog wel meer voor de manier waarop hij dat gedaan heeft. Als een van de weinigen in de afgelopen jaren ontving hij het bewijs van onze dankbaarheid: het zogenaamde Proveniersbroodje. We twijfelen er niet aan dat dat was namens alle singelbewoners die hem gekend hebben. 

Nu resten alleen al die goede herinneringen. Men zegt wel dat iemand voort leeft zolang hij niet uit de gedachten van degenen die achterblijven, verdwenen is. Voor ieder die voortaan langs de Provenierssingel loopt en het groen, de bomen, de rozenperken, de heggen en de struiken ziet, zullen vanzelf al die goede herinneringen aan hem naar boven komen. De lente komt eraan, de singel maakt zich op voor de zomer: het wordt één groot monument voor onze Mies. 

Hans Rombouts

namens Esther Bunschoten, Erik de Jong, Bert Moerkerk 

17 maart 2009